17 Temmuz 2017 Pazartesi

ACIPAYAM'IN TATLI İNSANLARINA...

Askerliğimin acemiliği bitmiş, usta birliğindeki şafak ise yarılanmış. Bir karar tebliğ edildi bana:

 "39. Tümen Karargah'tan yine 39. Tümen'e bağlı 14. Alay'a gönderilmeme..."

Görülen "tertip emri", ama bana söylenen gerekçe; "Güvenliğin sebebiyle." Sen de yata yata askerlik yaptın diyenler, sadece komutanlarla samimiyetimi görenler için bu cümle biraz yadırgatıcı gelebilir ama sorun değil. Çünkü "güvenlik" cümlesini bile sönük bırakacak yaşananlar, benimle birlikte mezara gidecek ya da hiç yayımlanmayacak. İnsanların Çavuş tanıdığı olduğunda bile kullanmaya çalışırken Tümen, Alay komutanlarını, onların devrelerini ve de başka yüksek rütbelileri tanıdığım halde onlardan yardım yerine iş yapmayı tercih ettiğimi fakat birilerinin "torpilli" muamelesi yaptığı için askerliğimin büyük kısmının burnumdan geldiğini ama faydacılık olur diye bu durumu neredeyse hiçbir komutana anlatmadığımı ve de askerliğimi bu şekilde tarafımdan yazılmış ve Güvenlik Kuvvetleri tarafından basılan bir kitap ve benle birlikte Tümen'de nöbet tutmaya başlayan arkadaşlar askerliği 75-80 nöbetle tamamlarken 160 nöbetle askerliğimi tamamladığımı söyleyebilirim en fazla. Fakat her şeye rağmen bir daha olsa bir daha gider miydin, giyer miydin o şanlı üniformayı?

Seve seve!

Ve de komutanlarıma ne kadar teşekkür etsem az. Onlar, bu coğrafyanın dayanağını koruyan kurumun kahraman komutanları.

Peki bunu neden anlattım? Daha doğrusu neden buraya girdim?

Tepeden dalmış gibi oldum ama aslında tepeden dalmış gibi olmamak için kasedi hafif geriye sardım.

14. Alay'a naklim oluyor. Bir minibüs, iki görevli, ben ve çantam, sanırım haritanın en soluna geldik Kıbrıs'ta, Güzelyurt'a bağlı Yeşilyurt. Rumların ilk fırsatta almak istediği bölge.

Ben tam arabadan inerken yeni gönderildiğim yerde bir er de başka bir yere gidiyor. Dizinin sevilen karakterlerinden birisi diziden ayrılıyor, onun yerine de diziye yeni bir karakter giriyor. Sevilen karakterin ayrılmasının hüznünün yeni giren karakterde antipati ve öfke yaratması kuvvetle muhtemel. Tümen'i kozmopolit büyükşehirlere, Alay'ı ise küçük kasabalara benzetebiliriz. Bu sebeple, o diziden daha doğrusu Alay'dan ayrılan kişi uğurlayan iki kişinin ona sarılıp ağlaşmaları beni şaşırtıyor ve etkiliyor, tepkimi net hatırlıyorum: Aaa insanlık!

Tümen'de dolaplarını kilitlemek zorunda kaldığın gibi duygularını da kilitlemek zorunda kalıyorsun. Oysa Alay'da kilit dolaplara yasak, bazı kişileri tanıyınca duygulara da...

O iki kişiden birisi özellikle dikkatimi çekiyor. Tebessümü, enerjisi. Bir yandan "sürülmüş" hissinin yarattığı travmatik ruh hali, diğer yanda da sinirden ağlamamak için kendimle verdiğim savaş; "otonom piyade" yeni görev yerinde yine hayat denen nöbette...

***

Önce saatler, sonra günler geçmeye başlıyor. Saatlerin geçtiği evrede o bahsettiğin iki kişiden birisi bağlamasını çıkarıyor, sesi de kadife ama pek söylemeyi tercih etmiyor, çalıyor. Bir-iki parça soruyorum, biliyor, o çalıyor ben söylüyorum, arkadaşlık hususunu çentikliyoruz, sonrası ilmik ilmik örülmek üzere zamana salınıveriyor.  

Gözlemliyorum o ikiliyi, koğuştan/takımdan daha soyutlanmış, üçüncülerinin gitmesiyle birbirlerine doğru kapanmaya meyilliler. Koğuşta ranzalarımızın arasında bir ranza var. Bir sohbetlerine istemsiz kulak misafiri oluyorum. Daha doğrusu bazı kelimeleri duyuyorum ve çölde vaha bulmuşçasına irkiliyorum: "Cosmos belgeseli", "Carl Sagan"...

Hemen yanaşıyorum ama ilk etapta bir duvarla karşılaşıyorum. Muhabbet kurulsa da ikisi beni pek kabul etme taraftarı değil aralarına. Kendimi çıkarıp takıma baktığımda da hayata bakıştan önceliklere kadar ciddi bir seviye farkı söz konusu. Çekiyorum ikisini ve açık açık diyorum ki "biladerler, ben o soyutlandığınız insanlardan değilim." Alay'dan Tümen'e giden olur genelde, Tümen'den Alay'a gidince hele de merkezden sınırın kıyısına, ben gelmeden hakkımda algı geliyor. Tezkere vakti kucaklaştığım komutanım bile itiraf etmişti: "Tümen'den buraya kolay kolay adam gelmez, Allah bilir hangi psikopatı yolluyorlar şimdi buraya dedik." diye.

O konuşmadan sonra ben de dahil oldum çembere. Özellikle bir kişi ile bağımız çok farklı oldu. Askerde "badi", "can dostum" kavramlarının içini dolduran o kişi Salih'ti...
                                         

Askere ilk geldiğimde Milli Mücadele döneminde komutanların sevdiği Yakup Kadri gibi hissediyordum. Sonrasında ise Yakup Kadri'nin Yaban romanının içine düştüm adeta. İşte Salih, o romandaki temiz, naif, yetenekli, anlayışlı karakterdi. Eğer bir gün birisi bana derse ki "Sen askerdeyken sana değer veren kişiler seni korumak için yanına birisini verdiler, bil bakalım kim?" hiç düşünmeden Salih derdim.

Günler geçti, ben kitap çalışmalarını yaptım, tabi o süreçte de çeneme pek hakim olamadım, kazandığım insanlar olduğu gibi zıtlaştığım "gerici" blog da oldu. İmkan olsa beni bir kaşık suda boğmak isteyen. İşte Salih adeta etrafıma bir güvenlik çemberi oluşturdu, ben de o sayede hem askerliğimi hem de yazarlığımı alabildiğine iyi şartlarda tamamladım.

Askerlik bitti ama dostluk bitmedi, birbirimizi kaybetmeye hiç niyetimiz yoktu...

Telefon çaldı bir gün, Haziran'ın sonları... Arayan kadife sesiyle dünyanın en iyi insanı sıralamasının ilk üçünde git-gel yapan Salih...

"Kardeşim, Duygu'ya evlenme teklifi edeceğim bir tekne organizasyonuyla, senin de yanımda olmanı istiyorum."


Dedim, "Kardeşim, seve seve... Yalnız Temmuz'un ilk haftası olursa zor çünkü biliyorsun Amiral'in ölüm yıl dönümü..."

Sonrasında ya denk geldi ya da beni düşünerek ayarladı -ki bu inceliği yaparsa da şaşırmam-, sonra bana döndü, tarih netleşti dedi: "9 Temmuz".

Rahat bir nefes aldım tarihi duyunca. Cem Amiral'in anma etkinlikleri ve dergi çalışmaları kapsamında Sena ile İstanbul'dayız o sırada... 4 Temmuz, İstanbul'dan Ankara, 8 Temmuz'u 9 Temmuz'a bağlayan gece; Salih'le Duygu'yu birbirine bağlayan sürecin resmiyete dökülmesi kapsamında Ankara'dan Denizli'ye...

Sena'nın otobüs yolculuğuna olan antipatisi, firmanın seyahatin ilk yarım saatinde yapılan dondurma ikramı ile değişti. Eğer Pamukkale Turizm, Senâ'yı bu kadar küçük hesaplarla ikna edeceğini düşünmüşse haklı. Haklı da çıktı.

9 Temmuz sabahı, Denizli...

Saat 04.46'da Denizli'deyiz ama sorun şu, Denizli'den Acıpayam'a giden servislerin başlama saati 06.30.

Banklarda uyuklamaca, kendine aldığın poğaçayı kedilerle paylaşmaca, ilk kez geldiğin ve hiç tanımadığın bir şehirde olmanın hafiften ürpertici huzuru ile akrep yelkovan nezaretinde binildi servise.

Gece'den gündüze yapılan yolculukta uyku ile farklı koltuklara oturmuşum yine, servisteki şive, kişiye yazlık Ege dizisinin içine düşülmüş hissiyatı vermekte, yol kenarları buğday ve düzlük... Uzaktan dağlar bu gelenler de kim dercesine inceden inceden kesmekte. Bu şekilde bitmeye yüz tutarken yolculuk, gün içinde de bazı etkinlikler olacağını biliyoruz ama diğer yandan da akılda abaküs hesabı, "2-3 saat uyuruz en azından..."

Salih karşıladı servisin motorunun söndüğü yerde, suratında eksik olmayan iki şeyle; gözlüğü ve tebessümü. Kucaklaştık, geçtik eve, dedim Salih uyuyabilir miyiz, evet ama 1 saat sonra yolculuk dedi kendine has tebessümüyle...

Eyvallah dedik, uyku ve kahvaltı arasındaki tercihi naif aile fertleri ve sonradan dahil olan Salih ve Duygu'nun dostlarıyla tanışmak için kahvaltıdan yana kullandık.

Duygu Denizli'de ama ne organizasyondan ne de bizim geleceğimizden bi'haber. Fakat ben, buna rağmen damperli kamyon misali sosyal medyaya Denizli görseli koydum, kesmedi, Duygu ve Salih dedim, o da yetmedi -şu an hatırladıkça çenesi delik olduğu halde dondurma yiyen insanlar gibi utancımı üstüme üstüme damlatıyorum- "en özel günlerinden birisi için Denizli'ye" diye not da ekledim.

Artık ben bir yangınım farkında olmayan, ekip arkadaşım, kardeşim Mehmet Anıl Parlak ise tazyikli itfaiye hortumu gibi yetişiyor imdadıma ve hemen özelden yapıştırıyor mesajı, kısa çaplı iletişimle söndürülmeye başlıyorum.

- Abi, Salih'in organizasyonu sürpriz olmayacak mıydı?
- Öyle mi olacaktı?
- Sanki öyle olacaktı sen bir sor istersen.
- Hee... Tamam...


Arog'da parmakları düğüm alan kaleci seriliği ile siliyorum paylaştığım gönderiyi. Sonra Salih'e yazıyorum:

- Yavrum, biz bindik.
- Tamam kardeşim. İyi yolculuklar.
- Evlenme teklifi sürpriz mi?
- Sürpriz . Sizden haberi yok.
- Hee...
- Siz gelince garajdan Acıpayam Kooperatif arabaları var ona bineceksiniz ben alacam. Daha sonra siz diğer arkadaşlarla organizasyonun olduğu yere gideceksiniz. Biz ablamla Duygu'yu kandırıp yanınıza geleceğiz sürprizle...


Tam da burada dur okuyucu!

Bu konuşma sırasındaki "hee", sözün bittiği, bittiği yerden başlayamadığı, birden bir tişörte dönüşüp üstüme giydirilip, yoldan geçen çocukların ise fark ettiği anda parmaklarını bana doğrultmak suretiyle "BAKIN BU BİR DRAMDIR" diye haykırdığı yerdir.


Neyse ki Duygu bunu görmedi. Tabi ben de bu yaptığımı bu kadar kapsamlı ancak etkinlik bitince ikinci kadehten sonra anlatabildim.

Dünyanın en nadide enerji kaynaklarından olan Salih'in annesi ve diğer naif aile üyeleriyle tanışıp, sonradan eve gelen arkadaşlarla da tanıştıktan sonra Salda Gölü'ne yolculuğumuz başladı. Evlenme teklifini Marmaris'te teknede yapmayı düşünmüştü fakat bazı teknik aksaklıklar, organizasyon yerini Salda Gölü'ne yöneltti. Plan şuydu, 10-11 gibi evden çıkıldı, Salih Duygu ile buluşmaya gitti, biz de 7-8 kişi Salda Gölü'ne... Önce hafif dozda mangal, zemin etütü, sonra ise deniz kabuklarının çiviyle delinmesinden kumsalın ortasına ses sistemi kurup evlenme teklifinin olduğu pankartı sabitleyecek kalasları çerçeve haline getirip kumsala dikmeye, Salih ve Duygu'nun fotoğraflarının asılacağı düzenek yapmaktan kumsal yolunu meşalelerle ışıklandırmaya kadar güneş çarpmalı tatlı telaşlı, yer yer sövmeli "ama Salih için değer"le bitmeli bir gün...
video
       

Mustafa'nın şapkası... Yılmaz'ın kaldırmaya çalıştığı fakat şehirden çok daha önce dikilen, şehrin sonra üstüne eklendiği tabela ile imtihanı...


video



Denizci Sahil Güvenlikçi Alican'ın "Sahil Güvenlik de Donanma'nın Jandarması" tezini ruhumuza kazıyan "ucuz iş gücü"ne yatkınlığı... Berkant'ın (Sülüyman) görmesek de gitmesek de varlığını öğrendiğimiz pavyonu, bu iddiasını güçlendiren tatlış şivesi ve "Müteahhit Fikri" tavrı...



video

Ve Duygu'nun arkadaşlarının güneşe kafa atarcasına çalışmaları, zorluklara meydan okumaları ve paylarına düşen amele yanıkları...



Belli aksiliklere rağmen her şeyin yetişmesi...


Duygu ile Salih'in sahile geldiği anda çalan müzik...

video

Duygu'nun şoka girmesi... Şokun etkisiyle esnafa bağlayıp, evlenme teklifi yerine "bu kazıkları buraya nasıl çaktınız ya" diyerek detaylara takılması... 


video

Devam eden şokun etkisiyle beni görüp, yok sayması -ki ben bu tarz bir yok saymayı göz göze değilse de bir ortamda var olarak da yaşamıştım- sonra da sanki sen hep Acıpayam'daymışsın gibi hissettim diye açıklaması...



İzmir'e son mermisini atarak giren Kuvayi Milliye gibi gururlu ve yorgun şekilde etkinliği tamamlamanın huzuru... Sonrasında sahilde kurulan yer masasında şartlar dahilinde feleğimsiden bir şekilde çalınan gece... Sahil üzerinden yönlendirilmek suretiyle kaldırılan kadehler...





Hayatta mutluluğu en çok hak eden kişilerden birisi olduğuna inandığın kardeşinin, can dostunun, badinin ve onun kardeşim, çok değerli müstakbel eşinin mutluluğuna tanık olmak, ucundan da olsa katkı sağlamış olmanın iç huzuruyla onları seyretmek, arada yalnız başına sahile giderek, Salih'ten ısrarla yöneltilen artık sıra sende, bundan sonra sen arayacaksın ben geleceğim cümlelerini ahval ve şerait ekseninde tebessümlerle geçiştirmek... Kimin yaptığı bilmediği kek ve tatlıları yemek, rakı ile de ne kadar güzel gittiğini keşfetmek, hayalleri keşkeler ile birbirine ilikleyerek...

Gecenin finalinde ise bağlamasını alması Salih'in... Kadife sesiyle girmesi o türküye:

"Şafak söktü yine Sunam uyanmaz,
hasret çeken gönül derde dayanmaz"


Bana da ona eşlik etme şerefinin yine denk gelmesi...

Yıldızların bile "kadife ses"e olan hassasiyetini yakamozlarda hissetmek...

***

Salda Gölü'nde tekmelememize rağmen yerinden kıpırdamayan tabela kadar kalıcı olur mu bu yazılanlar bilemem, benimkisi kardeşimin en güzel gününde yakasına bir tebessüm iliştirebilmek, anın resmini kara kalemle olmasa da klavye tuşları ile yapabilmek, elimden geldiğince...

Hem senin hem ailenin hem de arkadaşlarının misafirperverliği için ne kadar teşekkür etsem az.. Üstelik Denizli'den hem senle hem babanla çalıp söylemiş olmayı haneme yazdırıp bir anne daha kazanarak ayrılmak, ne büyük şans ne büyük güzellik...


Hep mutlu ol, mutlu olun kardeşim.

Yardım ve yataklık gerektiğinde, ses vermen yeter...

En kötü gününüz, o gün gibi olsun...

İyi ki varsın, en zor günlerimi kolaya eviren güzel insan...

ÇAĞDAŞ BAYRAKTAR
17 TEMMUZ 2017





27 Haziran 2017 Salı

NEM KALDI - Misilleme Kurşunkalem



Sınav dönemi sınav dışında her şeyin cazip geldiği kıvamda yazman gerekenler dışında her şeyi yazdığın gece.

Adana sıcağı biz İstanbul'a gelmeden yarısını, biz Avcılar'a konumlanınca da sıcağın diğer yarısını getirmiş, gün boyu kesik elektrik, mağduruz.

Mağduriyetimize siyasi anlam yükleyemesek de tepeden tırnağa siyasi oysa. Fakat eğilimler Kemalizmden yola çıkıp o yolda da kararlılıkla yürüyünce somut bir karşılık bulamıyor bu dönem bu diyarlarda, neyse diyoruz, buna da şükür.

-Neye?
 diyor içimdeki ses de buna diyerek yapıyorum istemsiz el hareketi
'ni.

Duşta soğuk su ile uğurladığım sıcak yine deri altlarıma sızmış, tek lüksüm yine Senâ ve gazoz. Hayat acılarla dolu, evet bunu biliyorum da bunu her ortamda her evde her şehirde beni mağdur eden duş sistemleri üzerinden yapması, üstelik bak ne güzel duş sistemleri de var, suyun götü başı oynamıyor dememden hemen sonra olması, önce saatlerce gitmiş elektriğin ehehehe kıvamında geldiği yerden gidiyormuş gibi feyk atması, benim suratımdaki şakanın bitmesini bekleyen tebessüm, tebessümün sürmemeye başladığı yerde şakanın sürmeye devam etmesi ve şakanın şakalıktan çıkıp hayatın gerçeği olarak hayatına devam etmesi, "işte böyle karanlıklar içinde" benim derdimde duşa girerken düne kadar 2 bugün itibarıyla 3 tane olan koluma takılılar içinde tek çıkardığım öperek çıkardığım saç tokasını aramam, elimle koymuş gibi bulmam(belki de elimle koymuş olduğumdan), öperek geri yerine takmam(hem de yine o karanlıklar içinde) tam çıkmaya yeltendiğimde elektriğin gelmesi, tıpkı gün boyu kendileri evde yokken, yokluğunun kararlılığına bizleri ikna etmeye başladığından artık gelmeyecek diye çorabımın tekini dışarıya çıkma sürecinin bir aşaması olarak giyerken gelmesi(muhtemelen ehehehe tadında)gibi ve partinin burada bitmeyip, önce suyun tam ben köpüklüyken tamamen gitmesi, "böyle şeyler filmlerde olmaz mıydı" güdüsüyle gözümü açıp, Beren'den arakladığım göz yakmayan şampuanın göz yakıcı olması gerçeğiyle yakıcı bir biçimde yüzleşmem ve o anda "Ulan o zaman Beren'in de gözü yanıyordur" cümlesini aklımdan geçirmem, konuyu bahsettiğim Hande ablanın da "haa demek ki Beren doğru söylüyormuş"uyla iki cümlenin birbirine çak yapmak suretiyle şak diye ses çıkarması, her şeye rağmen enerjimi düşürmeyeceğim cümlesini kurmaya yeltendiğim her anda evrenin cümlemin noktasını enseme attığı şaplakla koydurması da ne bileyim, biraz şov gibi ama yine de sen bilirsin Tanrım.

Cümle çok mu uzun oldu?

O zaman okumayabilirsiniz.

Bir zamanlar beynini olmayan nizamiyede bırakmış hatunun birisi, alaycı bir tavırla yazılarınız çok uzun okuyamıyorum daha kısa olsa keşke demişti de ben de her 3 satırdan ikisini silip kalan bir satırları diğer iki satırların boşluklarını bile silmeden geri yollamış ve haneme en hak etmediğim teşekkürü koymuştum. (Bazen hayatın öznesine, yüklemine dahi sinen ama cezalı olduğu için öznenin "gizli" mahzenine kitlenen, bu sebeple de cümlelerin aralarında kendisinden bahsedilmeyen, ama tabi ki bu olmadığı anlamına gelmeyen insan ve lar vardır şüphesiz ama ben lar'ı tanımıyorum.Gizlinin öznesine em eklenir de gizi kalkar gizemi kalır.)

Bu ukala tavır mı?

Evet.

Nereden mi?

"Vallahi nemden."


Misilleme Kurşunkalem her seferde küllerinden doğuyorsa eyvallah da her seferde kül olmasının sebebi Adana ve varis ıcağı ise biraz üzülebilirim. Ama üzülmemem gerekir, çünkü ne demişti en tepelerden üniformalı bir hain, haine hain diyen kahramanlara, alaycı ve aşağılık bir tavırla: "Üzülmeyin, üzülürseniz büzülürsünüz."

Kendimi şiki şiki baba şarkısı eşliğinde konseptlenen minibüs gibi hissediyorum, tüyo misali ilham gelsin diye ama kaç kere söyledim, göğüs kafesimin ruhuma 3 beden küçük geldiği anlarda yazdığım yazılardan benim dışımdaki herkes keyif alabilir.

Ama benim dışımdaki.

(Belki içimdeki de)

Göz yakmayan denen ama göz yakan şampuanı yapan firmanın sahibinin küçük çocuğu yok mudur?

Ya da hiç çocuk olmamış mıdır?

Yoksa kendisi travmatik bir çocukluk yaşamıştır da bunun öcünü mü almaya çalışmaktadır?

Üstü açılır arabaların olduğu yerde üstü açılır odalar neden yoktur apartmanların içinde?

Neden sese en tahammülsüz olduğunuz anda gökten ses yağar nemle birlikte, gözlerden sesli nemler saçılır etrafa böylece?

AMA BÖYLE YAZI MODU İÇİN AÇTIĞIM ŞARKI LİSTESİNDE HER ŞARKIDAN SONRA REKLAM GİRERSE BEN KATİL OLURUM

İSTEMİYORUM ULAN TRİVAGO, BEN OTEL ARAMIYORUM AMA SEN BELANI ARIYOR OLABİLİRSİN, neyse sustum. Çünkü "sakin olmam lazım" ve takdir etmeli Tayfun.

Öfkeden arınmak için gazoz dolu bardağı kafanda kırmak sirtakiye mi dahil cinnete mi?

Avcılar'a giderken avlanmak diye bir tabir yoksa da bu tabirin oluşması aşamasından benden faydalanılıyor olabilir, üstelik fikrim bile alınmadan.

Olsun, hâlâ içindeki çocuğu öldürmeden elini kolunu camlardan dışarıya saçan güzel insanlar o güzel insanların kollarında da kendine dair bir şey arama çabası şimdilik kısa ve mutlu sonla biter.

Şarkıda "çok", "eşeklik" ve "susmak" cümleleri birbirine yakın seyreder de yakınlar neden bu kadar uzak olur uzaklarda yakınlara özlem sayıklatırken bilinmez.

Ve bir Mersinli için ağırdır elbet, artık yapamadığını onda yaz aylarını.
Ki onda yaz aylarını yapamadığı ondan uzak şehirlerde ondan daha az sıcak yerlerde fark etmek, hem dram hem alerjik reaksiyonların habercisidir.

Ankara'yı yaşanılır kılan nedir sorusunun yanıtıdır, bulunur, kurtaran, Haziran'da bile yorganla yatırabilen iklimi.

Ayrıca Haziran'da ölmekle zorlukta rekabete sokturan yaşamayı, iklimdir, nemdir, strestir, kısıtlı zaman ve kısıtlanmış hisler, eylemler bütünüdür.

Yazar sahneye perdenin açılıp kapanma zamanlamasını hesaplama gereği duymadan bir cinnet sonucu s-açılmış, bizzat perdeye dolanmak suretiyle bizzat kendi duyguları sayesinde etkisiz hale getirilmiştir.

Hatırlatın da
yok siz hatırlatmak yerine engel olun da
şair yazılmamış kitaplarını yakmasın,
hala gelmeyen mektupları avucunda buruşturanlara imrenerek.

Bu sıcak
ve bu soğuk
insana her şeyi yaptırır,
insanlaşmak da dahil.

Misilleme Kurşunkalem
28 Haziran 2017 0027
İstanbul, Avcılar.


26 Mayıs 2017 Cuma

DÜN, BUGÜN, GEÇMİŞ, GELECEK


Böyle yıpratıcı günlerin ertesinde değerli aydınların, liderlerin geçmişte yazdıklarını okumak, fırtınada sığınılacak liman gibi...
Örneğin Ahmet Taner Kışlalı o dönem(1998), Baykal'a parti içinde muhalif olanlar için şu öneride bulunmuş:
"Kemalist Alparslan Işıklı ile Kemalistlere "faşist" diye saldıran Zülfü Livaneli'yi listelerinde yan yana koyma mantıksızlığından kurtulursa...
Parti içi demokrasinin bir amaç değil bir araç olduğunu unutmazlarsa...
Baykal'a karşı olanlar karması olmaktan çıkarlarsa...
Ve "CHP tarihsel kimliğini yitirmiştir, biz bunun kavgasını veriyoruz" diyerek Kemalizmi bayrak yaparlarsa savaşımları bir anlam kazanır ve ağırlık kazanır..."
***
Kişiler değişiyor, yıllar değişiyor ama düzen de sorun da hep aynı...
Aynı cümleleri isimleri değiştirerek koyalım desek;
partide öyle kapsamlı bir tasfiye oldu ki Kemalist deyince aklına isim getirmekte zorlanıyor insan...
İlk akla gelen Birgül Ayman Güler...
O zaman şöyle diyebiliriz, Ahmet Taner Kışlalı aynı bakış açısıyla bugünü nasıl yazar ne öneride bulunurdu sorusuna yanıt olarak:
Kemalist Birgül Ayman Güler ile Kemalistlere "faşist" diye saldıran Sezgin Tanrıkulu'nu(Burada isim seçeneğimiz sonsuza yakın) listelerinde yan yana koyma mantıksızlığından kurtulursa...
Parti içi demokrasinin bir amaç değil bir araç olduğunu unutmazlarsa...
Kemal Kılıçdaroğlu'na karşı olanlar karması olmaktan çıkarlarsa...
Ve "CHP tarihsel kimliğini yitirmiştir, biz bunun kavgasını veriyoruz" diyerek Kemalizmi bayrak yaparlarsa savaşımları bir anlam kazanır ve ağırlık kazanır...
***
Aklı başında olan ve CHP seçmeninin kaygılarını, hassasiyetlerini gören kim buna hayır diyebilir ki?
Ve finalde tarihi uyarı yine Kışlalı Hoca'mızdan:
"Kemalizmi geçmişin bekçiliği sananlar, "geleceğin öncüleri" olma fırsatını değerlendiremezler"
ÇAĞDAŞ BAYRAKTAR
17 NİSAN 2017

19 Mayıs 2017 Cuma

ÖLÜMÜN, ÖLÜMSÜZLÜĞÜN İZİNDEN GİDERKEN






19 Mayıs 2017. Ellerimle göz göze gelmek, defalarca, dakikalarca.
Ellerimde toprak…

Cem Aziz Çakmak toprağı, vatan toprağı…



4 Temmuz 2015.

Ben buraya gelmiştim ilk kez. Hayatımda ilk kez bir cenaze defin işlemine tanık olmuştum. Hayat o zamana kadar ölümle sınamadığından bu konudaki dini ritüellerim eksik kalmış(tı)

Teğmen Çelebi (30 Ağustos 2014 benim için nasıl büyük bir kırılma anıdır, bunu tam 3 yıl sonra anladım. Ki bu kırılma anı, yaşanmışlıklar değil de yaşanmamışlıklarla alakalıdır.) bana uzattı küreği, toprak attım mezara. Sonra başkasına verdim küreği. Ben o toprağı Cem Amiral’in üstüne attığımı bilmiyordum ki… Tahtaların dizildiğini görmüştüm. Bir kişinin üzerine neden tahtalar konur diye isyan etmiştim… Sanki olur da yeniden nefes alırsa çıkamasın diye. Belki de bazı şeyleri Cem Amiral’e konduramamanın yarattığı akıl tutulması.

Kötüydü.

Sonra, hep aklımda olsa da gelemedim onun huzuruna. Ne dese haklı. Vefasızlık yaptım. Belki de dara düşünce geldim onun huzuruna. Ona gelip ona anlatmaktan başka bir çare bulamadıysam…

19 Mayıs 2017. İnce bir yoldan yürüyoruz, onun mezarına yaklaştıkça geçmiş yapışıyor yakama da o hiç yakışmıyor hala buraya…

4 Temmuz 2015’e (Yine bu tarih de ne büyük bir başka kırılma noktasıdır, aynı şekilde 2 sene sonra anlaşılan. Üçüncü tarih henüz gelmedi, aksilik çıkmasın diye o tarihi yazmayacağım.) dönüyorum mezarının önüne gelince. Elimi uzatıyorum mezar taşına, sonra incinecekmişçesine çekiyorum elimi geri. (Ben bu kıyamamayı bir kızın saçlarında hissetmiştim sadece. Çünkü “Semazen eteklerine benzetirdim saçlarını, melakelerden aldığın kokunla dinlenirdim.”) 

Elimizde çiçekler, ekmek için yeltenecek olduğumuzda mezar yetkililerinden birisi uyarıyor, “Şu an ekili çiçeklerin mevsimi geçti, onları sökmeniz lazım.” Toprağa dokunuyorum, o kadar bol o kadar yumuşacık ki. Merak edip yan mezarlıklardaki toprağa dokunuyorum, hayır, hiçbiri bu kadar yumuşacık değil, bol değil. Toprağın bol olsun sözünün anlamını tam da o anda kavrıyorum.

Aklımı toplayamıyorum. Çiçekleri ekerken yine uyarıyor görevli, “Keşke başka çiçek seçseydiniz, bunlar çabuk kurur.” Belki de haklı ama yanılıyor. Çünkü Cem Aziz Çakmak’ı da onun enerjisini de direncini de bilmiyorlar. Normalde 10 gün yaşayacak çiçeği onun enerjisinin aylarca yaşatacağını… Çiçekleri ektikten sonra “Can suyu vermemiz lazım abi.” dedi Sena. Ekilen çiçeklerin ilk suyuydu can suyu. “O çiçeklerin can suyu da Cem abi.” dedi Sena. Haklıydı ama eksikti. O hala bizim de can suyumuzdu.

Mutlu olmak istiyorum ben abi dedim. Ben ne zaman mutlu olsam hep korkarım, benim mutluluklarım hiç uzun sürmez ki. Sonrasında bir aksilik olur, bozulur bir şeyler. Ben ki üniversiteyi bitirdiğimde bile aylarca aynı rüyayı gördüm. Okuldan arıyorlar, size bir derste yanlış not verilmiş, diplomanızı teslim etmeniz gerekiyor. Savunduğum değerlerle ilgili ne kadar net ve güçlüysem, kendi iç dünyamdaki bazı konularda bu kadar olumsuza yorabiliyorum bir şeyleri. Mutluluk denen “görüntü”, geldi ve gitti. Televizyon da değil ki kafasına vurunca düzelsin, geri gelsin.

Eminim, dinliyor beni. Ben yine ona sığınıyorum.

İlklerimde hep sen vardın abi diyorum. İlk cenaze törenim… İlk definim… İlk kitabımda yaptığım denizcilik atıfımda… Belki diyorum abi, hatta söz diyorum abi, eğer bir gün bir şeyler güzel olursa yine ilk sana geleceğim, mümkünse tek değil. (Bazen beklemekten başka insanın elinden bir şey gelmez.)(Bazen beklemek, en ağır işkencenin topluma şirin gösterilmesidir.)

Anlatıyorum, saatlerce. Sena şahit, Sena kızgın, fazla umutsuz konuştuğumu düşünüyor, Cem abinin de buna kızdığını…

“Köprüüstü müsaade” deyip çıkıyoruz mezardan… Kendimizden kalan parçaları toplayabildiğimiz kadarıyla…

Sonra bir yat. Boğazın ortasında bir tur. Gözlerim hala ellerimde, ellerimde toprak, vatan, Cem Aziz Çakmak. Kız Kulesi'ni görüyorum, sonra o’nu gören çay bahçelerini, kiviyi, oraleti ve her defasında, manzarasında unutulan çayı.

Boğaz turuyla daha da hissediyorum etrafımın İstanbul tarafından sarıldığını. Tüm güzellikleri karşısında, şeker görünümlü zehir gibi.

İstanbul diyorum, asla diyorum.

Aklıma Murat Menteş’in bir cümlesi geliyor (Murat Menteş’in bazı cümleleri “Korkma Ben Varım” gibi her zaman aklımın üstünde çakılı duramıyor.): “Bir şeyi asla yapmam demekle başlar, sonunda o asla yapmam dediğin şeyi yapacağın süreç.”

Belki de Hikmet Benol haklıdır, kelimeler bazı anlamlara gelmiyordur.

Fakat bildiğim bir anlam varsa, Cem Aziz Çakmak, hala kutup yıldızı, hem de sadece donanmanın değil, hepimizin.

İnsan, kendi içinde kaybolduğunda yönünü bulmak için bile ona bakıyor.

Bir bulsa insan, aradığı yön’ünü, emin ol sonrasında “devrim” tetikte bekliyor.

Ve devrimi,
devrinin daim olduğunu gördüğün adam’a anlatıyor yine insan.

Uğur Mumcu anımsatıyor bir hususu tam da zamanında:

Kimi ölüler bize ne kadar yakın. Yaşayanların birçoğu ne kadar da ölü.”
19 Mayıs 2017’den bildiriyorum ve ummak istiyorum, soysuzlaşan sadece padişah ve saray ahalisi olmasın.

Amiralim, ne olur yine tut elimden, yine yardım et, kardeşin yıllarca kapandığı dehlizlere tekrar dönmek zorunda kalmasın. 

Misilleme Kurşunkalem
19 Mayıs 2017 / İstanbul


27 Aralık 2016 Salı

DOSTUN ACI SÖYLEDİĞİ


Ülke bu haldeyken ve azımsanmayacak bir kitle rahatsızlıklarına ses olacak biri ya da birilerini beklerken,
kaç kişinin aklına çare olarak ADD geliyor?

Gerçekçi olmak gerekirse neredeyse hiç kimsenin aklına gelmediği gibi bazı insanlarda "bir ADD vardı değil mi" tepkisi yaratıyor.

Kurulduğu dönemde dalga dalga heyecan yaratan, Cumhuriyet mitinglerinde milyonların meydanlara inmesinde azımsanmayacak ölçüde pay sahibi olan ADD'nin;
Gündem belirleme, denetleme mekanizması yaratma ve yönlendirme özelliğini yitirmesiyle ilgili hesap vermesi gereken kimlerdir?

Başta Tansel Çölaşan olmak üzere ADD Genel Merkezinin halkta heyecan yaratmaktan uzak ve genel anlamda başarısız olduğuna ikna olmaları için daha ne olması gerekmektedir, eğer bu kadro da zaten bu amaçla görevlendirilmiş "vazifeliler" değilse?

Kemalistlerin mecliste olduğu kadar meclis dışında da partilerüstü oluşumlara ihtiyacı var. Hem de hiç vakit kaybetmeden.

Çözüm olamayanlar, çözüm yaratamayanlar çözümün önünde engel olmaktan, yer ve yetki işgalinden vazgeçmeliler, 
tarihin kendilerinden başka türlü bahsetmesini istemiyorlarsa şayet.


ÇAĞDAŞ BAYRAKTAR
21 ARALIK 2016

CAN'IM BENİM

Mesela ben o patlamada şehit olan askerlerin patlamadan önceki saatlerinin nasıl geçtiğini, neler yaptıklarını tahmin edebiliyorum. Duygularını hissedebiliyorum.
Önce cuma akşamı yat içtimasını aldı nöbetçi subay. Koğuşta alındı içtima (yoklama). Komutan koğuşa girince "dikkat!" diye bağırdı kapıya en yakın olan er. Belki de onbaşı ya da çavuş. Yataklarının başında hazır ola geçtiler. Komutan kontrol etti yoklamayı. Belki de "sol baştan saymaya başlayın" dedi mehmetçiklerine. Belki de bazılarına son kez.
Sonra "istirahat et!" dedi komutan. Ya da "iyi akşamlar". Erler de "sağol!" dedi gür bir sesle.
Çarşı iznine genelde cumartesi ya da pazar çıkılır. Genelde kişi sayısı ikiye bölünür, bir kısmı cumartesi diğer kısmı pazar çıkar. Çünkü içeride birilerinin kalması, "nöbetin dönmesi" gerekir. Yazıcılar ona göre yazar. Her erin çarşıya çıkarken yanına "can dostu" olan er yazılır. Birbirlerine emanet olsunlar, vukuat olursa müdahale etsinler diye.
Cuma "yat içtiması"nda ertesi günkü sabah içtimasının saatini söyler nöbetçi komutan. Bazen erler saatte düzeltme talebinde bulunur. "Sabah içtiması saat 8'de." der komutan, erler "Komutanım 7.30 olsa?" derler. Hele başka komutan başka saatte yaptıysa geçen hafta hemen eklerler: "Komutanım, geçen hafta da 7.30'da çıkmıştık."
Komutanlar genelde ikna olmaya meyilli olduklarından "tamam" derler. Arada çok nadir çıkar insan olduğunu unutan komutan-lar.
Sabah, nöbetini sabah içtiması ile gündüz devriyesine devredecek olan gece devriyesi uyandırır koğuşları.
Traş olunur, parfüm kokuları kaplar koğuşu.
Siviller çekilir, ayakkabılar silinir. Koğuş aynasının önünde birisi ve aynanın ekranında üstünü değişen kişinin kadrajına giren başkaları belirir.
Sabah çarşı defterleri imzalanır. Koşarcasına giderler içtima alanından nizamiye kapısına. Oradan nizamiye komutanına da çarşı izinlerini işletirler. Kuyruk olur o sırada.
Önceden yapılabilir çarşıda neler yapılacağının planı. Nizamiye kapısından çıkışta da plan yapılabilir, plan değişebilir.
Neşe doludur o çarşı minibüsü.
Kimisinde kulaklık, kimisinde -az da olsa- kitap; çoğunluğu keyifle muhabbet halindedir.
Bugün benim de izin günüm.
Ve biliyorum:
Araçta şehit olanların büyük çoğunluğu da araca saldıran teröristler de açtı.
Çünkü çarşıya çıkacak asker güzel bir kahvaltı yapmanın hayaliyle kışlada kahvaltı yapmaz. Dışarıda yapar.
Teröristler de açtır, çünkü onlar kanla, ihanetle, şehit etiyle beslenir(ler),
Hiç de doymaz(lar)!
Ve o minibüs bugün...
Bugün o minibüste olanlar
artık aramızda olmayanlar;
Benim silah arkadaşım, koğuş arkadaşım, devrem; kardeşim!
Can'ım benim.

ÇAĞDAŞ BAYRAKTAR
17 Aralık 2016

(SENDEN) ÖNCE VE SONRA

Ülkede tek bir kişi
kalsa bile
terör saldırIlarından, 
öldükten sonra
hayatta;

Sorun değil,
Sadece o kalacak
ve başkan olacak
olduktan sonra...

Onun için
onun
tamamen
şahsi ikbali
uğruna
herkes ölebilir

Pat!
layabilir

Par
       ça
             lan
                    abi
                           lir.


O
Bu kan deryasında
insan parçalarına
basarak
yürüyüşüne
devam edebilir
Ediyor da.

Bu "ölümlü" yürüyüş
Bir ş'eylerin laneti olmalı:

Yaptığımız
ya da
yapmadığımız

Sustuğumuz
Ya da
Konuşmadığımız.

ULUS ATAY
17 ARALIK 2016